Fiction Factory

"คุณญาณัช อาหารเช้าวันนี้อยากทานอะไร?..."

"........" เจ้าของชื่อในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินดำไม่ตอบในทันที เขามองใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดใดของอีกฝ่ายแล้วก็สูดลมหายใจเข้าหนึ่งที เขาไม่อยากวุ่นวายกับคนอื่น ถึงจะไม่ได้เกลียดคนนอกครอบครัว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยากเข้าไปใกล้ชิด

"... โจ๊กหมูใส่ไข่ครับ" ญาณัชตอบเรียบๆ ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ ก็คงทำได้แค่ตอบไปตามตรง อย่างหนึ่งที่ตั้งใจไว้ก็คือจะไม่เกรงใจมากเด็ดขาด

จริงๆแล้วหากทยุตไม่ยื่นเงื่อนไขอะไรให้เลย เขาคงเกรงใจอีกฝ่ายน่าดู

...อย่างน้อยในตอนแรกเขาก็คิดแบบนั้น

"... ขึ้นมาสิครับ" ทยุตหันหลังเดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์ของตนเองก่อนก้าวขึ้นคร่อมอานก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ แต่กลับไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของคนอีกคนที่ควรจะเพิ่มขึ้นบนรถ

ร่างสูงหันไปมอง ก็พบกับญาณัชที่ยังยืนรีๆรอๆอยู่ใกล้ๆ เขากำลังจะถามว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า แต่เด็กหนุ่มก็ค่อยเดินเข้ามาที่มอเตอร์ไซค์ มือเรียวที่เคาะแป้นเปียโนเป็นประจำวางลงบนไหล่กว้างของทยุตแล้วก้าวข้ามนั่งคร่อมลงบนอาน

...ไม่เคยขึ้นมอเตอร์ไซค์แน่ๆ ทยุตคิดในใจก่อนจะเอ่ยบอกคนที่นั่งข้างหลัง

"เกาะผมไว้แน่นๆก็ได้ครับ"

ญาณัชไม่ตอบรับ แต่มือสองข้างก็ยึดเอาเอวของทยุตไว้แน่นตามคำบอกของอีกฝ่าย เจ้าของรถอมยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวก่อนจะออกรถไปยังเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก

มอเตอร์ไซค์ของทยุตจอดลงที่หน้าบ้านเดี่ยวชั้นเดียวพร้อมสวนที่ไม่ไกลจากบ้านประสิทธิพรวิวัฒน์มากนัก ญาณัชเดินตามร่างสูงเข้าไปในบ้านอย่างงงๆ พอเปิดประตูไม้มาฮ็อกกานีออก อย่างแรกที่เตะตาของญาณัชคือโซฟาตัวใหญ่สีน้ำตาลท่าทางนุ่มสบาย

"คุณจะนั่งรอที่โซฟาหรือจะนั่งที่โต๊ะทานข้าวรอก็ได้นะครับ" เจ้าของบ้านเอ่ยบอกก่อนจะหายเข้าไปในห้องครัว ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงของสุนัขเห่ากังขรมอยู่ทางเดียวกัน ญาณัชเหลียวไปมอง ฟังจากเสียงแล้ว น่าจะมีตัวเล็กกับตัวใหญ่อย่างละตัว เขาเก็บความอยากดูไปแล้วหันสำรวจรอบตัว

ตรงหน้าโซฟามีทีวีกับเครื่องเสียงชุดกลางเมื่อเทียบกับของพิชญ์ที่วางอยู่ที่บ้าน มีตู้กระจกที่โชว์ประกาศนียบัตรและถ้วยรางวัลจากการแข่งขันทำอาหารจากหลายเวทีวางอวดอยู่

...ก็เก่งมากน่าดู

จริงๆก็ไม่เคยคิดว่าทยุตฝีมือไม่ดี สำหรับเขาแล้วอีกฝ่ายมีฝีมือดีมากจนเขายังชื่นชอบ ร่างบางกลับมายืนตรงโซฟา แต่ก่อนที่จะทันได้หย่อนตัวลง กลิ่นหอมอ่อนๆของหมูหมักที่น่าจะสุกแล้วโชยมาแตะจมูก เขาจึงเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานข้าวแทน

ทันทีที่นั่งลง เสียงเห่าสองเสียงก็ดังแข่งกันมาพร้อมเสียงห้ามปราม

"ลูกชิ้น! ไส้กรอก! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

'แบ๊ก! แบ๊ก!'

'โฮ่ง! โฮ่ง!'

ร่างบางที่นั่งอยู่รีบลุกขึ้นเมื่อสุนัขสองตัวพุ่งเข้ามาหา โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่กับชิวาว่าตัวเล็กวิ่งเข้ามาใกล้ ญาณัชยกแขนตั้งการ์ดเพื่อรับการกระโจนจากเจ้าตัวใหญ่ที่อาจเกิดขึ้น

"... เอ๋?"

เจ้าสองตัวยุ่งที่ทยุตต้องคอยดุว่าตลอดกลับวิ่งวนรอบคนตัวเล็กที่ดูจะตกใจไม่น้อย เสียงงี้ดง้าดดังแข่งกันจนญาณัชย่อตัวลงมาหาแล้วยกสองมือลูบหัวใหญ่เล็กที่ยืนกระดิกหางรอทั้งซ้ายขวา

"ว่าไง คนไหนลูกชิ้นเนี่ย" เจ้าชิวาว่าตัวดีรีบยกขาหน้าทั้งสองข้างขึ้นวางบนหัวเข่าของญาณัชแล้วเห่าออกตัวว่าชื่อลูกชิ้น

"ฮะฮะฮะ งั้นคนนี้ก็ไส้กรอกใช่ไหม" โกลเด้นขนสวยรีบเห่ารับ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มจางๆออกมาด้วยความเอ็นดู

ทยุตที่ตามออกมาเพราะกลัวว่าเจ้าตัวดีทั้งสองตัวจะกระโจนใส่ 'น้องนัท' ของแม่เขา กลับยืนดูรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าเศร้าสร้อยเพียงบางเบา

ทั้งลูกชิ้นทั้งไส้กรอกดูจะชื่นชอบญาณัชไม่น้อยเลยทีเดียว ไอ้อาการทะเลาะกันหรือไม่ยอมฟังที่เคยมีอยู่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะหายไปสิ้น เขายืนมองไส้กรอกที่วางขาหน้าข้างนึงลงบนมือของเด็กหนุ่มอย่างว่าง่ายต่อคำว่า 'ขอมือ'

...เจ้าพวกนี้นี่...

"คุณญาณัชครับ... อาหารเช้าเสร็จแล้วครับ..." ทยุตเอ่ยเรียกก่อนจะนำชามที่ใส่โจ๊กหมูเรียบร้อยแล้ววางลงบนโต๊ะที่มีแผ่นรองจานจัดวางไว้แล้ว

ญาณัชลุกขึ้นยืน รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า

"ห้องน้ำอยู่ทางไหนครับ"

เจ้าบ้านที่ดีชี้บอกก่อนจะเช็ดมือแล้วเดินมาหาสองแสบที่นั่งเรียบร้อยจนเขาแทบจำไม่ได้

"ลูกชิ้น... ไส้หรอก.. ช่างประจบเชียวนะ" ทยุตมองพร้อมทำสายตาดุใส่ ลูกชิ้นรีบเห่าราวกับจะเถียง

ยังไม่ทันที่เชฟคนเก่งจะได้ดุเจ้าจอมป่วนสองตัวต่อ เสียงฝีเท้าของญาณัชที่ใกล้เข้ามาทำให้เขาต้องเดินไปเปิดตู้เย็น

"คุณญาณัชอยากดื่มอะไรครับ"

"โอวัลตินเย็นเข้มๆไม่หวานครับ"

"...." ทยุตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่คิดว่า 'น้องนัท' ที่ดูน่าจะเป็นคนเรียบๆก็สั่งอะไรที่มีเงื่อนไขแปลกๆได้อย่างนั้นเหมือนกัน เขานำโอวัลตินเย็นตามคำขอของญาณัชไปวางให้ ตอกไข่ใส่ชามโจ๊กร้อนๆ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเด็กหนุ่ม

ดูเหมือนญาณัชจะรับมือกับการทานข้าวโดยที่มีคนนั่งอยู่และไม่พูดได้ดีทีเดียว เขาไม่มีท่าทางอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ทยุตถือโอกาสสำรวจคนตรงหน้า ตอนที่ตักโจ๊กคำแรกเข้าปากไป สีหน้าของญาณัชดูดีขึ้นเล็กน้อย แปลได้ว่าอาหารมื้อนี้คงอร่อยถูกใจ เขามองดูเส้นผมสีดำขลับที่ยาวสลวยเคลียไหล่บาง ผมม้าที่ยาวจนเกือบปิดหน้าปิดตาของเขาหมด ใบหน้าที่ดูซีดกว่าคนปกติเล็กน้อยยิ่งทำให้ญาณัชเหมือนคนป่วย มือที่จับช้อนถึงแม้จะไม่ได้สั่นหรือทำช้อนหล่น แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย

...เด็กคนนี้โตมาแบบไหนกันนะ...

ไม่ใช่ว่าญาณัชไม่รู้ว่ากำลังถูกสังเกต แต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจมากกว่า รสชาติของโจ๊กกลมกล่อมพอดีมากกว่าร้านหม้อดินร้านโปรดที่พิชญ์จะคอยสั่งให้คนในบ้านไปซื้อมาให้เขาทุกเช้าเสียอีก

"อิ่มแล้วครับ" เขาลุกขึ้นพร้อมกับหยิบชามโจ๊กขึ้นมาด้วย แต่ทยุตรีบปรามไว้พร้อมทั้งออกปากว่าเขาจะจัดการเอง

"ผม... กลับได้หรือยังครับคุณทยุต"

"ยังเหลืออีกสองมื้อนะครับ..."

"...." ญาณัชนิ่งไป ไม่ชอบเลยกับการที่ต้องถูกใครมาบอกให้เขาทำอะไรแบบนี้

"เดี๋ยวผมจะออกไปรดน้ำต้นไม้... คุณจะดูทีวีหรือทำอะไรก็ได้ ตามสบายนะครับ"

"....." เขาไม่ตอบรับ ร่างบางนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่มก่อนจะมองไปที่จอโทรทัศน์สีดำสนิทตรงหน้า ลูกชิ้นกับไส้กรอกรีบพากันวิ่งมานั่งข้างหน้าพลางคลอเคลียแข่งกันประจบ ญาณัชคิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะทำอะไรในเวลาว่างเช่นนี้ แต่ไหนๆก็มีคนที่ทำอาหารอร่อยมากมาอาสาทำให้ทานแล้ว ก็ดีเหมือนกัน พอเสียงเปิดประตูดังขึ้น เขาก็รีบหันไปมอง ทยุตกำลังจะออกไปรดน้ำต้นไม้อย่างที่บอก

"คุณทยุตครับ"

เจ้าของชื่อหันมาหา รอสิ่งที่อีกฝ่ายตั้งใจจะพูด

"กลางวันผมอยากทานข้าวผัดกระเพราหมูกรอบไม่ใส่ใบกระเพรานะครับ"

ทยุตทำหน้าแปลกใจอีกครั้ง ผัดกระเพราที่ไม่ใส่ใบกระเพราจะเรียกว่าผัดกระเพราได้อย่างไร

"ส่วนตอนเย็น ผมอยากทานสปาเก็ตตีปลาเค็มผัดแห้งๆครับ"

ญาณัชเลือกแต่เมนูโปรดของตัวเองอย่างไม่คิดจะเกรงใจอีกฝ่าย ในเมื่อตามที่ตกลงกันไว้ ไม่ได้ระบุว่าเขาเลือกทานอาหารที่ชอบไม่ได้

"ได้ไหมครับ"

To be continue...

โจทย์ต่อให้ปิ่น

- "ได้ไหมครับ" อั๊งงงงงงงงงงงง

- ห้ามปล้ำ

- คุณเชฟทำยังไงก็ได้ให้น้องนัทสนใจ

อั๊งงงงงงง